پی نوشت:
فکرش رو بکن. یه جایی تو همین دنیای خودمون، یه همچین خونه ای هست.

نمی شود که هر روز هر روز حالمان خوب باشد خب. امروز حالمان قاراشمیش بود آنقدر که دلمان می خواست خرخره چند نفر را زیر دندانمان حس کنیم ... وا چه خشن ... البته تا آنجا که از دستمان بر می آمد کنترل کردیم که تلفات ندهیم اما نشد و دم دمای عصر یکی از دوستانمان را رنجاندیم آن هم چه جور.

چند تا طرح هم سرودیم بسیار خشن؛ اما فکر روحیه ملت را کرده و پابلیش نکردیم. چند ساعت هست که تمام خاطرات و احساسات خوبمان را بسیج کرده ایم بلکه شاید کمی حالمان بهتر شود. این پست را هم نوشتیم که یادگاری بماند.

بارانی که می بارد

نه به من می اندیشد

نه به تو

...

او عاشق تبریز است.

 پی نوشت: 

 _ خانه، ترجمه جدیدی از من در روزنامه اطلاعات

 _ نمايشگاهي از دست ساخته هاي دانشجويان جهت حمايت از كودكان سرطاني _ تبریز

 برادر کوچکم چند هفته ای است که به خدمت سربازی رفته است. و از رفتن او نیز دل ما در هر ثانیه، هزار راه نرفته را می رود و برمی گردد. نمی دانم فرزندان این مملکت را به سربازی می برند یا اسارت. صد رحمت به زندانبانهای عراقی که لااقل کمی انسانیت و مروت سرشان میشد، خودی ها که انگار کینه دیرینه و پدرکشتگی چندین ساله دارند با این جوانان دور از خانواده.

خبر مرگ یکی از همین سربازها در پادگان، بیشتر از زلزله هزار ریشتری دل اعضای خانواده مان را لرزاند. سرباز بیچاره بعد از ساعتها رژه رفتن _ گویا قانونش سی قدم هست _ به قلبش فشار آمده و مسئولین هم اجازه معاینه شدن توسط پزشک پادگان را به او نداده اند. دو روز روی تخت آسایشگاه مانده و تلاش دیگر سربازان هم برای یافتن شماره تلفن و اطلاع به خانواده به جایی نرسیده ـ اطلاعات پادگان بخاطر محرمانه بودن اطلاعات شخصی٬ شماره تلفن آن جوان را به دوستانش نداده تا با خانواده اش تماس بگیرند بلکه آنها سر برسند و فرزندشان را از کام مرگ برهانند ـ  و جوان بیچاره همان جا، به دور از خانواده و امداد پزشکی، دو سکته قبلی کرده و تمام.

روحیه تمام سربازان که به جای خود، روحیه اعضای خانواده ما دیدنی است در این روزها و ساعتها و ثانیه ها. مگر کسانی که در این پادگان ها آموزش میدهند به غیر از خود ملت هستند. نه نیستند. به خدا، به دین، به پیغمبر جز خود ملت نیستند. پس این همه بی عدالتی چرا؟ مگر اینها فرزندان شماها نیستند، این همه ظلم و ستم از چه رو؟ وقتی ملت٬ خودش به فرزندان خودش رحم نمی کند دیگر چه انتظار از دولت باید داشت؟!

چه کسی قرار هست به خانواده آن جوان خبر دهد؟ خبر مرگش را چه گزارش خواهند داد؟ گیرم که اینجا صاحب زور و قدرت و چماق و ... باشند و خود را تبرئه کنند، در محضر باریتعالی در روز جزا، چه جوابی خواهند داشت؟

مدیون آن جوان جان باخته می شدم اگر این متن را نمی نوشتم. عذر تقصیر اگر باعث مکدر شدن خاطرتان شدم. روحش قرین رحمت باشد و آسوده و آرام بخوابد. خداوند به بازماندگانش صبر دهد.

  پی نوشت:

<< فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ وَ مَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شرًّا يَرَهُ >>